ارز دیجیتال (رمزارز) چیست؟

رمزارز چطور کار می‌کند؟

هر رمزارز روی یک بلاکچین ثبت می‌شود؛ دفتر حسابی عمومی که هزاران کامپیوتر نگهش می‌دارند. موجودی تو در واقع رکوردی روی همین دفتر است که به آدرس کیف پولت تعلق دارد. مثلاً وقتی ۵۰ تتر برای دوستت می‌فرستی، هیچ بانکی وسط نیست: کیف پولت تراکنش را امضا می‌کند، شبکه آن را بررسی و ثبت می‌کند و چند ثانیه یا چند دقیقه بعد موجودی در آدرس دوستت دیده می‌شود.

برای جابه‌جا کردن آن، باید تراکنش را با کلید خصوصی‌ات امضا کنی. کسی که کلید خصوصی را دارد صاحب واقعی آن دارایی است؛ برای همین در دنیای رمزارز می‌گویند کلید دست هر کس باشد، پول هم دست اوست.

انواع رمزارز: کوین، توکن و استیبل کوین

همه‌ی رمزارزها یک جور نیستند. این چهار دسته را بیشتر از بقیه می‌بینی:

• کوین: رمزارز اصلی یک بلاکچین که کارمزد شبکه با آن پرداخت می‌شود؛ مثل بیت‌کوین، اتر، تون و TRX.
• توکن: رمزارزی که روی بلاکچین دیگری ساخته شده؛ مثل تتر روی ترون یا اتریوم.
• استیبل کوین: توکنی که قیمتش به یک دارایی ثابت مثل دلار گره خورده؛ مثل تتر (USDT).
• توکن پشتوانه‌دار: مثل توکن طلا که پشتوانه‌اش طلای فیزیکی است.

ریسک‌هایی که باید بشناسی

رمزارز ابزار مفیدی است، ولی پیش از شروع این ریسک‌ها را جدی بگیر:

• نوسان قیمت: قیمت بیشتر رمزارزها در مدت کوتاه می‌تواند خیلی بالا و پایین شود.
• برگشت‌ناپذیری: تراکنش اشتباه یا ارسال روی شبکه‌ی اشتباه معمولاً قابل لغو نیست.
• کلاهبرداری: پروژه‌های جعلی، وعده‌ی سود تضمینی و پشتیبانی قلابی که عبارت بازیابی می‌خواهد.
• گم کردن کلید: بدون عبارت بازیابی، دسترسی به کیف پول شخصی برنمی‌گردد.

رمزارز در ولتیفای

ولتیفای کیف پول شخصی برای ۱۵ شبکه است؛ از بیت‌کوین و اتریوم تا تون، ترون، سولانا، XRP و استلار. همه‌ی دارایی‌ها با یک عبارت بازیابی ۲۴ کلمه‌ای پشتیبان‌گیری می‌شوند و ارزششان را به تومان، کنار مقدار دقیق رمزارز، می‌بینی.